Ik heb een muur opgebouwd

Wanneer je gekwetst bent of wanneer iemand je teleurgesteld heeft, doet dit pijn. Dit gevoel is alles behalve fijn of prettig. Het liefst wil je dit gevoel niet nog een keer ervaren. Dit begrijp ik, alleen heb jij hier geen controle over. Als gevolg hiervan kan je een muur opbouwen. Voordat je het doorhebt is deze hoog en dik en komt niemand hier doorheen. Aan de andere kant van de muur sta jij, alleen. Je leeft elke dag in een dilemma. Je wil graag anderen toelaten, maar de pijn wil je niet nog een keer voelen. 

De gevolgen van niemand toelaten, is dat jij je eenzaam voelt. Je wil je niet eenzaam voelen. Misschien, met de tijd, begin je anderen een klein beetje toe te laten. Maar je wil de controle houden tot hoever jij de ander toelaat. Ergens kom je een beetje in beweging. Ik kan begrijpen dat jij niet alleen door het leven wil gaan en dat het tegelijkertijd ook moeilijk is om anderen toe te laten. Je wil de controle houden, over wat je wel en niet deelt. Wanneer je in elk contact constant bezig bent met denken wat je zegt, hoe je het zegt en wanneer je het zegt, ben je aan het einde van de dag uitgeput! Het kost veel energie. Wat levert het je op? Dat jij je aan het eind nog steeds alleen voelt en dat je leeg bent. Hoe doorbreek je deze cirkel?

Soms komen er mensen op je pad die, zonder dat jij het wil, met een sloopkogel door jouw muur heen komen. Je weet niet hoe zij dit doen, je weet alleen dat jij jezelf durft te zijn bij de ander. Dit kan prettig aanvoelen, want je voelt je niet meer alleen. Aan de andere kant weet jij niet wat ervoor heeft gezorgd dat jij de ander hebt toegelaten. Het kan helpen om dit te onderzoeken, het heeft immers geholpen. Het is makkelijker om meer te doen van wat werkt, dan om een andere manier te vinden. Je zou met die persoon in gesprek kunnen gaan, misschien kan hij/zij jou meer duidelijkheid geven. Maar hoe doorbreek je dit patroon wanneer je niemand in je omgeving hebt die een sloopkogel heeft? Ook dan is het mogelijk om stappen te zetten om meer van je kwetsbaarheid te laten zien. 

‘Waar je behoefte ook ligt, jij kan en mag dit aangeven’

In het begin zal het vooral onwennig voelen, eng en kan het overweldigend zijn. Dit is een proces waar je doorheen zal moet gaan, het wordt met de tijd makkelijker. Voordat je iets bespreekbaar wil maken, kan het helpen om aan te geven dat jij het moeilijk vindt om dit te delen. Ik raad je aan om, voordat je het gesprek aangaat, er een moment voor in te plannen. Op deze manier weet jij dat jij de aandacht van de ander hebt en het geeft jou de ruimte om het gesprek voor te bereiden. Het is onmogelijk om het gehele gesprek voor te bereiden, maar je kan wel bedenken hoe jij het gesprek wil starten en welke punten jij besproken wil hebben. Dit geeft voor jezelf houvast in het gesprek, voor jezelf, en het kan rust creëren. Er gaat op zo’n moment al genoeg door je heen. Aan het begin van het gesprek kan je ook aangeven dat jij het fijn vindt om eerst je verhaal te doen en dat de ander daarna mag reageren. Waar je behoefte ook ligt, jij kan en mag dit aangeven!

Nadat het gesprek heeft plaatsgevonden, zul jij je opgelucht voelen. Vergeet niet dat jij geen invloed hebt op hoe de ander reageert op wat jij deelt. Jij hebt alleen invloed op jezelf. Misschien sluit de reactie aan, misschien valt deze tegen. Door te blijven communiceren, kan jij erachter komen waar de reactie van de ander vandaan komt en weet de ander hoe het komt dat de reactie zo is overgekomen. Door deze stappen te nemen, heb jij zelf de sloopkogel in handen genomen om de muur af te breken. Het is een proces, waarbij je ook geduld met jezelf moet hebben. 

Wil je deze stap zetten of heb je deze stap gezet? Ik ben benieuwd naar jouw ervaring. Vergeet niet dat jij niet de enige bent die hier tegenaan loopt. Deel deze blog, dit kan via social media. Je kan deze blog ook persoonlijk naar iemand toesturen.